Raport, „Bezpieczeństwo łańcuchów dostaw w polskim przemyśle obronnym w czasie pokoju”, opracowywany od 2024 roku przez ekspertów sześciu czołowych polskich uczelni, został oficjalnie zaprezentowany i przekazany na ręce wicepremiera i ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza 10-go września 2026 roku podczas Forum Ekonomicznego w Karpaczu.

Raport jest wynikiem współpracy sześciu wiodących ośrodków akademickich oraz MON, MAP, MRiT i ORLEN. Dokument, oparty na otwartych źródłach, przedstawia strategiczne rekomendacje mające na celu wzmocnienie odporności i adaptacji łańcuchów dostaw w polskim sektorze obronnym.

Pełny tekst raportu „Bezpieczeństwo łańcuchów dostaw w polskim przemyśle obronnym w czasie pokoju” nie został opublikowany w otwartym dostępie internetowym, ponieważ dokument ten – mimo że oparty wyłącznie na jawnych źródłach – ma charakter systemowy i strategiczny, a zawarte w nim szczegółowe analizy oraz rekomendacje są przeznaczone bezpośrednio dla administracji państwowej, Sił Zbrojnych oraz podmiotów przemysłowych.

Główna teza raportu: Bezpieczeństwa zbrojeniowego kraju nie buduje iluzoryczna samowystarczalność, lecz świadome zarządzanie ryzykiem i dogłębna znajomość własnych zależności od globalnych dostawców.

Najważniejsze wnioski i diagnoza: Skala i tempo zakupów nowego uzbrojenia dla Sił Zbrojnych RP rosną znacznie szybciej niż zdolność krajowego przemysłu obronnego do zapewnienia ich ciągłości obsługi, dostaw części zamiennych, serwisu oraz produkcji w warunkach kryzysu.

Autorzy wskazali upływający czas jako kluczowy czynnik bezpieczeństwa narodowego. Przewlekłe, obciążone biurokracją procedury zakupowe oraz certyfikacyjne stanowią istotne zagrożenie w obliczu dynamicznych zmian geopolitycznych.

Zwrócono szczególną uwagę na podatność polskiego sektora na zakłócenia w dostawach surowców, substancji czynnych oraz pierwiastków rzadkich niezbędnych do produkcji nowoczesnych technologii wojskowych.

Eksperci ostrzegają przed ryzykiem utraty unikalnych, kluczowych kompetencji przemysłowych i technologicznych, które w wielu obszarach spoczywają na barkach bardzo wąskiej grupy specjalistów.

Główne rekomendacje strategiczne

• Wdrożenie standardów ISO 31000: Postuluje się powszechne wprowadzenie jednolitej metodyki zarządzania ryzykiem w całym sektorze obronnym.
• Podejście cyklu życia (LCC): Zdolność obronna musi być postrzegana kompleksowo jako nierozerwalny łańcuch: sprzęt – ludzie – infrastruktura – logistyka – serwis – finansowanie na każdym etapie życia produktu.
• Konieczna jest koordynacja działań międzyresortowych i włączenie całego systemu gospodarczego w procesy zabezpieczania dostaw dla armii.
• Wymagane jest radykalne przyspieszenie procesów certyfikacji oraz zamówień publicznych, by dostosować je do warunków ewentualnego kryzysu

Opracowanie jest efektem unikalnej, dwuletniej współpracy środowiska akademickiego, biznesu i administracji publicznej. W skład konsorcjum naukowego weszły: Wojskowa Akademia Techniczna (WAT), SGH Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, Uniwersytet Warszawski (UW), Uniwersytet Jagielloński (UJ), Politechnika Krakowska (PK), Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie (AGH). Prace wspierały m.in. Ministerstwo Obrony Narodowej, Ministerstwo Aktywów Państwowych, Ministerstwo Rozwoju i Technologii, a partnerem instytucjonalnym był koncern ORLEN S.A.