Raport ten nie może być traktowany inaczej niż program polityczny ogłoszony jako propozycja jednej z formacji politycznych, którą poddają pod publiczny osąd i krytykę i dopiero na tej podstawie powstanie ostateczna propozycja w tym zakresie.

Sam raport poza wstępem i zakończeniem ma cztery zasadnicze rozdziały:  diagnozę strategiczną, wyzwania i problemy w wymiarze obronności, rozważania o tym jakiej polityki obronnej potrzebujemy oraz proponowane cztery filary nowej polityki obronnej.  

Diagnoza zagrożeń jest jedną z najmocniejszych części raportu. Po trafnej diagnozie Autorzy przechodzą do poszczególnych problemów jakie zauważają w obszarze SZ RP.   Czyli systemu kierowania i dowodzenia, finansowania, liczebności i struktury SZ, modernizacji technicznej itp. Niestety brakuje tutaj łącznika między analizą bezpieczeństwa a wizją SZ RP jako takich.

Propozycje z zakresu jednolitego systemu zarządzania bezpieczeństwem są mocną stroną pracy, tak samo rozdział o cyfryzacji zarządzania kryzysowego.

Powszechna dronizacja jest rozdziałem słusznym ale Autorzy nie pokusili się o konkluzję dlaczego nie da się w polskich uwarunkowaniach prawnych kopiować rozwiązań z Ukrainy.  

Rozdział o powszechnym szkoleniu jest co  do zasady słuszny a podane propozycje są dobre aczkolwiek podany czasookres jest niedoszacowany.

Rozdział o podstawowym standardzie wyposażenia żołnierza należy traktować jako wizję Operacji Szpej w wykonaniu Stowarzyszenia Rozwoju Plus.

Rozdział o polskim SAFE 0% jest niestety nierealistyczny. Tak samo należy traktować podrozdziały o reformie przemysłu zbrojeniowego.

Co do reformy systemu pozyskiwania sprzętu wojskowego – dobry podrozdział, celne uwagi. Natomiast część twórców raportu może sobie zadać pytanie co też po 2017 roku się wydarzyło w relacji z Amerykanami że wyglądało to  dokładnie odwrotnie niż ich postulaty z raportu.